Bir Kasım sabahı, Saat 09:30’da, Eskişehir’in eski saman pazarı bölgesi, geçmişten günümüze ışık tutan Odunpazarı’ ndayız. Bahçeli kıraathanenin içerisinde soba ile ısıtılan bölümde merakla fotoğraf çekeceğimiz aracı bekliyoruz. Klasik bir otomobil bekliyoruz. Hayalimizdeki 1956 Model Ford ‘u canlandırmaya ve internet sayfalarında görsellerine bakmaya 3 gün öncesinden başladık. Sıcaklık -4 derece, parçalı bulutlu bir hava ve Kasım ayı için yazdan kalma bir gökyüzü.... Bir telefon, merakı hüzüne çeviriyor. Arayan araç sahibi; Kocaoğlan’ı çalıştıramıyordu..

Sert gelmişti hava. Tekrar deneyeceklerini söylediler. Üşüyen ellerimiz değil her yerimiz buz kesmişti, ardından gelen bir telefon yine araç sahibinden idi… Kocaoğlan çalışmıştı, direniyordu zamana ve tüm ağır şartlara rağmen. Gelsin çaylar.. Sabırsızlıkla beklediğimiz an; havalı bir korna sesi, iri gövdesi, kromajlı kaplamaları ile pırıl pırıl bir Ford Customline karşımızda.

Işıltılı gözlerle izledik, büyülenmiştik. Detayları konuşmak üzere araç sahibi ile beraberiz, rahatlamıştık. Araç sahibi ile de ilk defa karşılaşıyoruz. Adı bizde Ford Customline 1956 idi. Bayram Bey’de ise hüzünlü bir hikayesi var. Dinliyoruz…

“Araç 1960-1970 yılları arasında Eskişehir ili Sivrihisar İlçesi Emniyet Müdürlüğü’nde “Polis Aracı” olarak kullanıldı, görev süresinin sonunda ise İstikbalbağı köyünden İsmail Çetin aracı ihale ile satın aldı. Araç bundan sonraki dönemde Sivrihisar ile köy arasında haftanın belirli günlerinde yolcu taşımacılığı yaptı. İsmail Çetin Almanya’ya gidince araç köyde kaldı. Öyle böyle değil, 10 yıl köyde hiç kullanılmadan, toz, toprak, sap, saman içerisinde.

Camları kırıldı. Hatta tavuklar bile içerisine yumurtluyordu, kullanılmaz hale geldi.10 senenin sonunda İsmail Çetin Almanya’dan dönüş yaptı. 1999 yılında Eskişehir sanayisinin eski ustalarından Elektrikçi Davut Bayram aracı 2800 Alman Mark’ına satın aldı. Araç atıl hale geldiği için Eskişehir’e getirilecek kadar olan ilk bakım ve onarımı köyde yapıldı. Klasik otomobil tutkunu olan Davut Usta’nın hayali aracı orijinal hali ile görmekti. Her bir parçasına kadar dağıtılacak olan zorlu bir sürece başladı. Davut Usta, bütün parçaların temizliğini yaptı, eksik parçaları Ankara, İstanbul ve Bursa illerinden temin etti. Yurtdışından camların kalıplarını getirtip Bursa’da döktürdü.

Motorunu ve tüm mekanik aksamını kendi elleri ile topladı tek tek... Hayalini tam yaşayamadı Davut Usta’nın maddi durumu iyi olmasa da yürüyecekti bu araç. Hayali gerçekleşecekti. Çok büyük paralar da harcadı bu uğurda.

8 sene uğraştı Davut Usta ve aracı toparladı. Hayalindeki gibi, görmek istediği gibi. 2003 yılında tamamlanmıştı araç”. Peki araç tamamlandıktan sonra Davut Usta bu hayaliyle ne kadar yaşayabildi, sadece 2 ay.

Yine 2003 yılı, aracın tamamlanmasının üzerinden sadece 2 ay geçmişti. Aylardan Eylül. Davut Usta, eşi ve oğluyla başka bir araç ile çıktığı yolculuktan bir daha geri dönemedi. 11 yaşında oğlu kaldı, Volkan Bayram.

O göremedi, belki görüyordur, bilinmez ama, araç ustanın bıraktığı gibi. Sanki döneceği günü bekler gibi. O günden bu güne araç trafikte kullanılmıyor. Yılda 2-3 kez çalıştırılıp bakımları yapılıyor. Volkan Bayram, babasından kalan ve büyük emekler ile toplanan bu mirası iyi bir şekilde değerlendirmek istiyor. Masadan kalkmak ve bu hazin öyküyü sırtında taşıyan bu otomobile bakmak zor oldu ... Hüzünlü ve yumuşak bir dokunuş ile başladık çekime.